مینویسم واسه خودم که یادم بمونه

خیلی دیر به دیر سر میزنم اینجا شایدم وقتایی سر میزنم

که دلم از دنیا و تنهاییش گرفته...

البته دنیا که نه آدماشن که زندگی تو این دنیا رو سخت میکنن

آدمایی که خیلی توقعات ازشون داری و یاد گرفتی سکوت کنی و لبخند بزنی...

یاد گرفتی اول تو باشی که یادشون میکنی...یاد گرفتی ...

شایدم یادت دادن...شاید بارفتاراشون اینجوری بارت آوردن...

دلم میسوزه وقتایی که میبینم دلت براشون تنگ میشه و براشون اهمیت زیادی قائلی

ولی در عوض هیچی دریافت نمیکنی.

هزاران بار خواستی عوض بشی یا شایدم عوضی بشی ولی نشدی یعنی نتونستی بشی

حداقل بیا سعی کن خنثنی باشی نسبت به همه چیز و همه کس.

بیا سعی کنیم فقط رو زندگی خودمون تمرکز کنیم. رو موفقیتامون رو خوشبختیمون

که پشت دره و منتظر.

آره کم کم داری همونی میشی که میخواستی به یکی از رویاهات نزدیک شدی

من تشویقت میکنم هرچند هنوز خیلی راه داری ولی بازم فایتینگ.

حالا نوبت گام دومه نسبت به همه چیز و همه کس بی تفاوت باش همین.

مینویسم واسه خودم که یادم بمونه...