زخم ها

به ندرت به جای زخم ها فکر میکنی ، اما

هروقت به یادشان می افتی می دانی که علامت های زندگی اند ،

نامه هایی از الفبایی نهان اند که داستان هویتت را باز می گویند

زیرا هرجای زخم یادبود زخمیست که التیام یافته

و هر زخم بر اثر برخوردی نامنتظر با جهان ایجاد شده،

یعنی یک تصادف یا چیزی که لازم نبوده اتفاق بیفتد.

امروز صبح که به آیینه نگاه می کنی پی میبری

که سراسر زندگی چیزی بجز تصادف نیست

و تنها یک واقعیت محرز است،

اینکه دیر یا زود به پایان خواهد رسید.

-پل استر /خاطرات زمستان

................................

خیلی عجیبه 8 سال از روزی که اولین پست این وبلاگو گذاشتم میگذره،بزرگتر شدم الان دیگه به سنی رسیدم

که میشه گفت بچگی رو پشت سر گذاشتم...ولی کی گفته؟؟من که هنوز بچم...من که هنوز اشکم در مشکمه...

همیشه به آینده امیدوار بودم ولی آینده هم با اون چیزی که فکر میکردم خیلی فاصله داشت...

هنوز سختیام تموم نشده،هنوز میترسم،هنوز بیدار شدن کابوسه و خوابیدن تنها منبع آرامشمه.

دلم از زمین و زمان گرفته،از اینکه تو این روزای سخت هیچ همدم و همدلی کنارم نیست،

اینکه حتی نزدیک ترین آدمهای این بیست و چند سال هم غریبه شدن،غریبه که هیچی عذاب آور شدن.

خدا جون دلم به کی خوش باشه تو این لحظات؟؟تو هم که هستی و نیستی...نمی بینمت...دلم پره از همه چیز و همه کس حتی تو...

کاش بودی کاش تنهام نمیذاشتی...

مینویسم واسه خودم که یادم بمونه...